Zainstaluj najnowszą wtyczkę flash!
 
Partnerstwo z Parafią Duisburg - Mittelmeiderich  

Rok 1989. Kraj stoi u progu dużych przemian społeczno- politycznych. Radom nigdy nie był miastem zbyt bogatym, może w okresie międzywojennym, gdy kwitło garbarstwo, a „Radoskór” był u szczytu swojego rozkwitu, miasto mogło uchodzić za względnie dostatnie, ale pod koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku widoczne były wszędzie oznaki niedostatków. Została nimi dotknięta również Parafia Ewangelicko - Augsburska, która z trudem starała się uniezależnić finansowo od centrali Kościoła w Warszawie. Potrzeby były ogromne, a pieniędzy było mało. Remontu wymagał nie tylko budynek kościoła, ale także zabudowania parafialne były w bardzo złym stanie ogólnym, a przeciekający dach groził bardzo przykrymi konsekwencjami. Wszystko nosiło ślady długotrwałego użytkowania bez nakładów na renowację. Podobnie jak w Radomiu było w filiale parafii radomskiej w Kielcach. W tej sytuacji partnerstwo parafii radomskiej z parafią na zachodzie wydawało się być darem niebios.


Ks. Jan Szklorz wspomina: „Inicjatorem partnerskich kontaktów między parafiami w Radomiu i Duisburgu był ks. prof. Jerzy Gryniakow. Na jednej z konferencji teologicznych powiedział mi, że Parafia w Duisburgu pragnie znaleźć w Polsce partnerską parafię. Miał wtedy na uwadze parafię Radom. Wyraziłem zainteresowanie tą sprawą. Po pewnym czasie ks. Gerd Meier z grupą reprezentującą Radę Parafialną parafii niemieckiej odwiedził Radom”.
Z kolei ks. Meier wraca myślami do tamtych czasów w następujących słowach: „Na początku w Ewangelickiej Gminie Mittelmeiderich (Duisburg) odbyła się uroczystość zwana Świętem Chleba. Był październik roku 1998. W uroczystościach uczestniczył polski chór z Bładnic. Jako czysty dochód z tej imprezy zebrano sporą sumkę pieniędzy. Pomyślałem, że należałoby przeznaczyć ją dla „kraju chleba” („Brotland”). Pomyślałem o Polsce”. Za radą księdza profesora Gryniakowa, proboszcza parafii w Piotrkowie, obecnego w owym czasie w Duisburgu, dochód z imprezy przeznaczono na pomoc dla tych ewangelickich parafii w Polsce, które takiej pomocy potrzebowały. I tak grupka licząca pięć osób, zaopatrzona na wszelki wypadek w śpiwory, wybrała się na rekonesans do Polski. Przemierzyła ona Polskę wzdłuż i w szerz, kilka tysięcy kilometrów, aby w dniu 25.08.1989 wieczorem, w drodze z Piotrkowa Trybunalskiego zawitać do Radomia.


Nawiązane partnerstwo dwu parafii ewangelickich, odległych od siebie o 1200 km, okaże się w przyszłości na tyle trwałym i wiarygodnym, że przetrwa pomimo przeróżnych doświadczeń i zmian personalnych we władzach obu parafii. W skład pierwszej delegacji z Duisburga wchodzili: ks. Gerd Meier, pan Manfred Klasen, pan Meinert, pan Fuhrmeister i pani Irma Sommerfeld.     
W  roku 1990 goście z Duisburga odwiedzili ponownie nasz kraj przywożąc z sobą pomoc materialną dla tych ośrodków, które takiej pomocy oczekiwały. Były to atrakcyjne wówczas artykuły spożywcze, odzież używana i nowa, a także wyposażenie kuchni dla kuchni parafialnej w Radomiu. Życzliwością wyróżniała się rodzina Findt, która ofiarowała parafii kieleckiej porcelanowy serwis do kawy. W ich prywatnym zakładzie produkcyjnym w Duisburgu, w kantorze na biurku stała skarbonka z napisem: Dary dla parafii Radom. Wiele lat później, kiedy pani Findt zachorowała na nieuleczalną chorobę prosiła zamiast kwiatów na grobie, o dary na parafię Radom. Ten wzruszający dowód przywiązania i życzliwości mógłby być dobrym wzorem do naśladowania dla wielu innych. Warto może dodać w tym miejscu, że po kilkunastu latach synowa państwa Findt, pani Simone Findt odwiedziła Radom w towarzystwie ks. Franka Hufschmidta i spędziła z nami kilka niezapomnianych dni.


Prawdziwym testem na żywotność i odporność na wstrząsy dla omawianego partnerstwa była druga połowa lat dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. Były to lata nie tylko kilkakrotnych zmian w kierownictwie parafii Radom, ale także zmiany na stanowisku proboszcza parafii Mittelmeiderich.  Funkcję administratora przejął od początku grudnia 1995 roku ks. Sławomir Sikora, rezydujący w Piotrkowie Trybunalskim. Następnym ogniwem w łańcuchu przemian na stanowisku proboszcza był ks. Robert Opala, sprawujący tę funkcję w latach 1998 i 1999. Korespondencja z tego okresu z Duisburgiem wyróżnia się tym, że była prowadzona w języku angielskim. Ks. Opala nie znał języka niemieckiego. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności Rada Parafialna, pod kierownictwem pani Anny Ptak wykazywała się w tym czasie dużym zaangażowaniem. Pani Anna podejmowała w razie potrzeby gości na terenie własnego mieszkania. Gościom umożliwiano każdorazowo zwiedzanie stołecznej Warszawy i zabytków Krakowa.


Październik roku 1996 został wyznaczony na miesiąc jubileuszu 170 lecia istnienia Parafii Radom. Do niezwykle uroczystej oprawy tego jubileuszu przyczyniła się obecność wielu znakomitych gości, między innymi biskupa Jana Szarka, Zwierzchnika Kościoła Ewangelicko- Augsburskiego w Polsce, a także wielu księży związanych z tutejszą parafią, oraz delegacji z Duisburga z pastor Moniką Gebhardt na czele, jak również delegacji z Wetzlar z księdzem Hansem Dieterem Dörrem na czele. Warto zauważyć, że mimo choroby miejscowego duszpasterza uroczystości odbyły się w pełnym wymiarze, przy pękającym w szwach małym kościółku. Atmosferze wielkiego święta sprzyjał udział wielu dostojnych gości z różnych stron świata, ale także śpiew dwóch chórów, ewangelicko - augsburskiego ze Zgierza i z Tomaszowa Mazowieckiego.


Po ks. Opali na duszpasterza parafii Radom został wyznaczony ks. Dariusz Chwastek, który szybko znalazł wspólny język ze swoimi wiernymi i dobrze się wprowadził w swój urząd. W końcu i tak, jak zwykle, ks. dr Dariusz Chwastek został przeniesiony administracyjnie na samodzielną parafię do Lublina, a do Radomia zawitał ks. Wojciech Rudkowski z małżonką - diakonem, panią Katarzyną Rudkowską. Na szczęście zamiana, jak się okazało, nie była żadną karą dla miejscowych parafian, bo stosunki Rady Parafialnej z nowym duszpasterzem od początku urzędowania nowego księdza układały się jak najlepiej.


Również parafii Duisburg - Mittelmeiderich nie zostały zaoszczędzone zmiany personalne wynikające z działania czasu. W stan spoczynku przeszedł ks. Gerd Meier a panią pastor Monikę Gebhart nie omijały niestety kłopoty zdrowotne. Nowym proboszczem został w roku 1999 młody ksiądz Frank Hufschmidt, niezwykle życzliwie i przyjaźnie nastawioną do kontaktów partnerskich z Radomiem. Już w latach 1999 i 2000 odwiedził dwukrotnie Radom.    
Jeszcze w roku 2001 nadeszło do Parafii Radom/Kielce zaproszenie ze strony ks. Franka Hufschmidta na uroczystości 500-lecia istnienia wieży kościelnej w parafii Mittelmeiderich. Uroczystości te były przewidziane już na następny 2002 rok. W tym kolejnym roku warte odnotowania jest mieszczące się poniekąd również w tematyce kontaktów parafialnych z partnerami Zachodnio-niemieckimi zaproszenie z 18.02.2002 do wzięcia udziału w spotkaniu poświęconemu akcji pt. „Nadzieja dla Europy Wschodniej”. Miało ono miejsce w Wetzlar dnia 22.09.2002 r.


Kolejną delegację parafii Radom prowadził już ks. Wojciech Rudkowski wraz z małżonką diakonem Katarzyną, a w skład wchodziły pani kurator Anna Ptak oraz p. Danuta Kaczanowska. Ta wizyta w Duisburgu miała miejsce z okazji Światowego Dnia Modlitwy Kobiet, a delegaci z Radomia reprezentowali ewangelicki kościół polski. Rewizyta gości z Duisburga nastąpiła we wrześniu tegoż roku. Goście przyjechali w składzie ks. Frank Hufschmidt, pani Simone Findt, pani Irma Sommerfeld i pan Bernd Hanzen, kościelny parafii Untermeiderich. Sprawili oni naszej młodzieży i dzieciom wiele radości przedstawiając w niedzielę w kościele po nabożeństwie przedstawienie pt. „Mysz Kościelna”. Goście odwiedzili filiał Kielce, a pobyt ich w Radomiu zakończył się spotkaniem przy grillu w ogrodzie parafialnym.


Czego uczy nas Pani Historia na przykładzie długoletniego partnerstwa pomiędzy parafiami Radom i Duisburg? Uczy nas naocznie prawdziwości przysłowia, że przyjaźń buduje. Widać to na pierwsze spojrzenie na fronton naszego budynku parafialnego. Z naszej strony wkład był bardziej enigmatyczny, niemniej istotny. Był to wkład świadczący o lojalności małej społeczności żyjącej w diasporze, lojalności tak wobec ojczystego wyznania jak i lojalności, która może przetrwać burze personalne, wobec partnerstwa.
Opracowano na podstawie: Historia partnerstwa dwu parafii ewangelickich w Radomiu i Duisburgu. Artykuły dr. Władysława Pytlika zamieszczony w publikacji pt. Ewangelicy w Radomiu i regionie XIX i XX w., studia i materiały pod redakcją Jarosława Kłaczkowa, Radom 2007.